انجمن علمی جراحی مغز و اعصاب

فناوری پیشرفته بهبود بیماران مبتلا به صرع مقاوم به دارو

09 بهمن 1402
زمان مطالعه: 2 دقیقه
344 بازدید
فناوری پیشرفته بهبود بیماران مبتلا به صرع مقاوم به دارو

خلاصه مقاله

مایو کلینیک از فناوری های پیشرفته برای بهبود درمان بیماران مبتلا به صرع مقاوم به دارو استفاده می کند. رویکرد کلینیک حول دو جزء کلیدی می چرخد: روش های تصویربرداری پیشرفته و تحریک عصبی و همچنین درمان های Ablative .

#خبرنامه

#فناوری_پیشرفته_بهبود_بیماران_مبتلا_به_صرع_مقاوم_به_دارو


🔰 مایو کلینیک از فناوری های پیشرفته برای بهبود درمان بیماران مبتلا به صرع مقاوم به دارو استفاده می کند. رویکرد کلینیک حول دو جزء کلیدی می چرخد: روش های تصویربرداری پیشرفته و تحریک عصبی و همچنین درمان های Ablative .

🔰 تکنیک های تصویربرداری پیشرفته نقش مهمی در شناسایی منبع تشنج در مغز دارند، که تشخیص آن با روش های سنتی دشوار است. نورو رادیولوژیست های مایو کلینیک چندین روش تصویربرداری نوآورانه را برای بهبود دقت تشخیص و درمان ایجاد و اجرا کرده اند.

🔰 در زیر برخی از تکنیک‌های مورد استفاده در تصویربرداری از مغز است که می‌تواند ناهنجاری‌های ظریف را تشخیص دهد و تجسم بهتری از ساختار و عملکرد مغز ارائه دهد.

1.  تصویربرداری Morphometric Analysis Program  (MAP)  : این تکنیک شکل و اندازه ساختارهای مغز را در افراد برای تشخیص ناهنجاری های ظریف مقایسه می کند.

2.  نقشه برداری تراکم نوسان با فرکانس بالا (High-Frequency Oscillation Density Mapping) : این روش فرکانس و مکان فعالیت الکتریکی غیر طبیعی در مغز را در هنگام تشنج اندازه گیری می کند.

3. روش 7T MRI : این تکنیک تصویربرداری وضوح و کنتراست بالاتری نسبت به دستگاه‌های MRI استاندارد ارائه می‌کند و امکان تجسم بهتر ضایعات کوچک و عروق خونی را فراهم می‌کند.

4 .  روش PET MRI :  این تکنیک توموگرافی انتشار پوزیترون (PET) و MRI را برای اندازه گیری متابولیسم و ساختار مغز ترکیب می کند.

5. روش SISCOM  و STATISCOM : اینها روش هایی برای ترکیب single-photon emission computerized tomography (SPECT)  و MRI برای نشان دادن تغییرات جریان خون و مصرف اکسیژن در مغز در طول تشنج هستند.

🔰 مایو کلینیک از تکنیک های تصویربرداری پیشرفته استفاده می کند تا به جراحان مغز و اعصاب کمک کند تا ضایعات عامل صرع  را به دقت تعیین کنند و بهترین استراتژی درمانی را برای هر بیمار برنامه ریزی کنند. این باعث بهبود نتایج و افزایش کیفیت زندگی بیماران می شود.

🔰 درمان های تحریک عصبی و Ablative روش های پیشرفته ای هستند که برای اصلاح فعالیت الکتریکی در مغز یا تخریب بافتی که باعث تشنج می شود، استفاده می شود. در کلینیک مایو، جراحان مغز و اعصاب مجرب از تکنیک های مختلفی استفاده می کنند که عبارتند از:


🔰 تحریک عصبی

🔴 تحریک عصب واگ، که شامل کاشت دستگاهی در زیر پوست در قفسه سینه برای انتقال تکانه های الکتریکی خفیف به مغز از طریق عصب واگ در فواصل زمانی معین است.

🔴 تحریک عمیق مغز (Deep brain stimulation )، که پالس های کنترل شده را به یک هدف خاص در مغز که با تشنج مرتبط است، می رساند.


🔴 تحریک Responsive neurostimulation که به طور مداوم امواج مغزی را برای تشخیص شروع زودهنگام تشنج و جلوگیری از ایجاد علائم بالینی زیر نظر دارد.

🔴 تحریک عصبی Polyneurostimulation, ، که ترکیبی از تحریک عصب واگ با تحریک عمقی مغز یا تحریک responsive neurostimulation برای دستیابی به اثر افزایش یافته را به کار می گیرد.


🔴 تحریک عصبی می تواند به روش های مختلف انجام شود، از جمله تحریک chronic subthreshold cortical stimulation و تحریک transcranial magnetic stimulation ، که هر دو شامل ارسال الکتریسیته به مغز از طریق روش های جایگزین است. مایو کلینیک در حال حاضر در حال تحقیق در مورد موثرترین راه برای استفاده از تحریک عصبی برای هر بیمار است.

🔰 درمان های Ablative

🔴 روش laser interstitial thermal therapy (LITT) شامل استفاده از یک پروب لیزری است که از طریق سوراخ کوچکی در جمجمه وارد می شود تا کانون تشنج را گرم کرده و از بین ببرد.

🔴 روش MRI-guided focused ultrasound یک تکنیک غیر تهاجمی است که از امواج اولتراسوند برای ایجاد گرما و از بین بردن بافت هدف بدون نیاز به باز کردن جمجمه استفاده می کند.

لینک خبر

گرد آورنده: دکتر محمد سینا میرجانی


✨شکوه دنیای اعصاب در انجمن علمی دانشجویی جراحی اعصاب
با ما همراه باشید.✨

🆔English:@NeurosurgeryAssociation
🆔Persian:@Neurosurgery_Association

مقالات مرتبط

13 مهر 1402
2 دقیقه

رگرسیون لجستیک (Logistic Regression)

یک روش آماری است که برای مدل سازی رابطه بین یک متغیر وابسته و یک یا چند متغیر مستقل استفاده می شود. در درجه اول برای حل مسائل طبقه بندی باینری استفاده می شود

19 تیر 1402
2 دقیقه

تومورهای تالاموسی

تومورهای تالاموس نادر هستند و تقریباً 5 درصد از کل تومورهای مغزی را تشکیل می دهند. در همه گروه های سنی رخ می دهد اما در کودکان شایع تر است. پیشرفت‌ها در روش‌های تصویربرداری و تکنیک‌های میکروسرجری، رویکردهای هدفمند جمجمه‌ای را ایجاد کرده است که عوارض جراحی را به حداقل می‌رساند و میزان ایمن برداشتن ضایعه را به حداکثر می‌رساند. با ادامه پیشرفت تکنیک‌های جراحی میکروسکوپی، رویکردهای جراحی مؤثرتری برای تومورهای تالاموس قابل دستیابی است. علائم و نشانه‌ها مربوط به افزایش فشار داخل جمجمه (به عنوان مثال، سردرد پیشانی، بی حالی و استفراغ) و علائم ادم پاپی می شود. قسمت داخلی هر تالاموس مرزهای جانبی بطن سوم را تشکیل می دهد. اختلال در هسته های خاص (specific nuclei) می تواند یافته های ویژه‌ای را استخراج کند: هسته های Reticular و intralaminar - هسته های حسی - هسته های Effector - هسته های Associative - هسته لیمبیک. MRI با کنتراست، روش تشخیصی اصلی برای این تومورها است. توالی بازیابی وارونگی ضعیف شده با مایع (FLAIR) می تواند برای تومورهایی که با کنتراست تقویت نمی شوند مفید باشد. تصویربرداری (DTI) می تواند به ایجاد رابطه بین مسیر قشر نخاعی و تومورهای تالاموس، به ویژه نوع thalamopeduncular کمک کند. تومورهای اولیه تالاموس منشأ گلیالی دارند. شیمی‌درمانی. برخی از جراحان بسته به تشخیص، روش stereotactic needle biopsy و درمان کمکی (adjuvant) را دنبال می‌کنند (2). هیدروسفالی علامت دار اغلب به مداخله جراحی برای قرار دادن شانت ventriculoperitoneal یا جراحی debulking نیاز دارد تا بتواند دینامیک مایع مغزی نخاعی native (CSF)  را فعال کند. انتخاب روش مناسب به منشاء، الگوی رشد تومور در رابطه با ساختارهای طبیعی و پاتولوژی مشکوک بستگی دارد. سطح راحتی و تجربه جراح با رویکرد انتخابی نیز عامل مهمی است. روش‌های جراحی متعددی، از جمله روش‌های anterior interhemispheric transcallosal، transcortical transventricular، contralateral infratentorial supracerebellar، posterior interhemispheric parasplenial و transsylvian transinsular توصیف شده‌اند. آناتومی ورید و تغییرات آن در اطراف superior parietal lobule باید قبل از جراحی برای مسیرهای بین نیمکره ای مورد توجه قرار گیرد. 6 ناحیه تشریحی تالاموس : منطقه 1: تومورهای تالاموس قدامی تحتانی (رویکرد زیر پیشانی سوپراکاروتید اوربیتوزیگوماتیک) روش Transrostral/Subfrontal Translamina Terminalis Approach :این رویکرد محدود به تومورهای نسبتاً کوچک تالاموس قدامی تحتانی است. رزکسیون کلی تومورهای بزرگ معمولاً مشکل ساز است و بدون عقب نشینی غیرمجاز (undue retraction) در ساختارهای عصبی عروقی طبیعی اطراف امکان پذیر نیست. این رویکرد مناسب نیست و مسیر orbitozygomatic را که در بالا مورد بحث قرار گرفت، رویکرد بهتری است. منطقه 2: تومورهای تالاموس داخلی رویکرد( Anterior Interhemispheric Transcallosal ) :مرکز تومور در ناحیه تالاموس قدامی و میانی قرار دارد و به سطح pial دیواره بطن سوم می رسد روش Suprapineal Recess/Supracerebellar Transventricular: از معایب این روش می توان به آسیب پذیری habenula، رگ Galen و quadrigeminal plate اشاره کرد. منطقه 3: تومورهای تالاموس جانبی روش (Contralateral Anterior Interhemispheric Transcallosal Approach) نتیجه از رویکرد طرف مقابل (contralateral approach)، از طریق این اپروچ یک مسیر عرضی جانبی امکان پذیر (more feasible lateral cross-court trajectory) به سمت تالاموس جانبی به دست می آید. در هنگام برداشتن ضایعات تالاموس جانبی به دلیل مجاورت نزدیک کپسول داخلی باید احتیاط کرد.

0 لایک
0 نظر
دانلود

نویسندگان

خانه

دوره‌های آموزشی

مقالات

حساب کاربری